Pagina
Menu
INFO
U bent hier:   Begin pagina > Ton blogt > Archief > 27 september 2011 De Slag om Arnhem door de ogen van een kind
German

27 september 2011 De Slag om Arnhem door de ogen van een kind

MevrouwAntoinette Pey-Pas, geboren in Arnhem, over haar jeugdbelevenissen tijdens De Slag om Arnhem en de maanden daaropvolgend tot en met de bevrijding.

Antoinette vertelt:

We waren eigenlijk een gewone familie, vader, moeder, twee dochters. Vader deed in verzekeringen, moeder was huisvrouw en we woonden op de Raapopscheweg in een groot bovenhuis, kamers en suite met daarachter een glasdichte serre met Frans balkon. Toch was het ongewoon, dat we niet naar de parochieschool gingen, maar naar de Agnesschool onderaan de Rijnbrug, wat betekende dat we iedere dag 50 minuten moesten lopen en tussen de middag overbleven. Vader was altijd in driedelig kostuum, waarbij zakdoek, stropdas en sokken  een eenheid vormde. Moeder was voor haar huwelijk secretaresse bij de Enka/ Aku, momenteel Akzo. Ze was erg goed in talen, Duits en vooral Frans, waarvan ze alle onregelmatige werkwoorden kon opdreunen. We waren nog heel klein toen we het Weesgegroet al in Frans leerden. En verder zong ze altijd, een heel repertoire Nederlands, in het Frans, in het Duits, Marialiedjes, Marseillaise en evenzogoed socialistische strijdliederen. We hadden dus een buitengewoon vrolijke moeder.

Opdracht van moeder bij luchtalarm
Omdat we tijdens de oorlog dat hele eind naar school moesten lopen, kregen we de opdracht om bij luchtalarm bij het dichtstbijzijnde huis aan te bellen om te schuilen. We hebben dat een keer gedaan, maar die mevrouw wilde ons niet binnenlaten. We hebben de voet tussen de deur gezet en riepen:”opdracht van onze moeder” en toen mochten we in het voorhalletje staan. We waren met een stel en we hebben erg gelachen omdat in de gang allemaal mensen in streeppyjama’s rondliepen.
 
Zondag 17 september 1944 Dag van de luchtlandingen met bombardementen vooraf
Zondag 17 september was het prachtig zonnig weer, we gingen dan ook in de jurk naar de kerk. Toen we in de kerk zaten was er al luchtalarm, maar naderhand was alles weer veilig. Mijn vader vertrouwde het toch niet helemaal en toen we naar pianoles gingen bij de heer Bodestaf op de Rozendaalsestraat zei hij, dat we alleen een nieuwe taak moesten vragen en niet mochten blijven om voor te spelen. Toen we echter daar waren, was er opnieuw luchtalarm. De heer Bodestaf zou ons wel even naar huis brengen. We waren amper op weg en opeens kwam er laag over de huizen een bommenwerper aan en daar viel een grote bom uit. Vader had altijd gezegd dat we tegen zoiets in moesten lopen, maar we waren zo bang dat we schuin aan de overkant de bakkerij van Holleman in vluchtten en de bom suisde over onze hoofden en viel op huizen aan de Hoflaan.

Bakkerij Holleman
Bij bakkerij Holleman waren intussen meer mensen naar binnen gevlucht, een mevrouw had bloed aan de handen en kapelaan Snelders van onze parochie kwam binnen ( hij had de communie aan zieken gebracht) en begon de gebeden voor de stervenden te bidden. Intussen ging het lawaai van schieten en bommen alsmaar door. De voorruit van de winkel vloog eruit, nadat die eerst naar de ene kant, toen naar de andere kant bol had gestaan. De gebakplateaus donderden omlaag, een troep van jewelste. Opeens een geweldige klap en de deur naar de bakkerij vloog eruit en over ons heen. Het glazen dak van de bakkerij was geraakt en overal was glas. Mensen tilden de deur van ons af. Eindelijk werd het wat rustiger en durfden we naar buiten te gaan waar het enkel stof was waarin wat schimmige figuren rondliepen. Toen de heer Bodestaf dat zag, riep hij:”mijn vrouw en mijn kind!” nam de kuierlatten terug naar zijn huis en liet ons daar staan. Twee kleine meisjes met blauwe zijden jurkjes en zwarte lakschoentjes te midden van een complete chaos.

Ons moeder op zoek tijdens luchtalarm
Maar Diny zei:”kom op, lopen”. Er was een grote krater in de weg, er lag iemand half in, hij had geen benen meer. In paniek holden we verder en toen zagen we onze moeder! Ze was op pad gegaan om ons te halen toen het luchtalarm afging. Direct nadat we onze moeder hadden gevonden, begon het schieten opnieuw en vluchtten we weer ergens binnen. Diny en ik hielden onze oren dicht, om dat gierende geluid niet te horen. Eindelijk konden we naar huis hollen, vanuit de verte riep ik al:”pappa daar komen we aan”! Tot angst van de buurman had hij steeds voor de deur gestaan om te kijken of we er al aan kwamen. Tot schrik van mijn moeder bleek er een heel stuk uit mijn strik verdwenen, wel zeker door een granaatscherf.

Toen viel de bom. Ik heb haar bidprentje
We waren nog niet lang thuis toen er opnieuw bommen vielen, een mevrouw die mijn vader kende, kwam bij ons schuilen. Ze woonde op de Vijverlaan, niet ver van de kazerne. Later hoorden wij dat toen zij bij haar huis kwam, dat een grote puinhoop was, waarin mensen trachtten haar te vinden. Ze had het overleefd, maar was wel alles kwijt. Anders ging het met het meisje aan de overkant. Ze heette Hetty Meyer en werd op 17 september 13 jaar. De gehele familie zat al in de kelder, maar zij ging terug naar boven om haar hondje te halen, die ze die dag voor haar verjaardag had gekregen. Toen viel de bom. Ik heb haar bidprentje.

Onder het zeil van de bakfiets staken een paar hoge schoenen uit
In de loop van de middag kwam er ook een bakfiets de weg af. Onder het zeil staken een paar hoge schoenen uit. De man was dodelijk getroffen bij Garage Mol op de Velperweg, naast de Kath. H.B.S. Hij zou bij ons op de weg gewoond hebben. Tenslotte kwam men erachter dat hij op kamers woonde bij een weduwe. Maar de weduwe was niet thuis en hoewel de man een sleutel in zijn zak had, vond men dat men toch niet zomaar een lijk bij de weduwe in huis kon leggen. Ook de buren hadden niet veel zin de dode man in huis te nemen en dus vertrok de man met bakfiets en zijn dode last. Waarheen? Ik zou het niet weten.

Dinsdag 19 september, tot woede van mijn vader, Duitsers met oranjearmbanden om
Dinsdag 19 september kwamen uit de richting Velp een aantal tanks richting stad. Mijn vader, die in 1938, 1939 gemobiliseerd was geweest en bij het uitbreken van de oorlog in Den Haag was gelegen, zei toen dat ze het nu niet vol zouden houden. Die middag kwam er een groep Engelse krijgsgevangenen de weg op, de rode baretten op, de Duitsers liepen er met het geweer in de aanslag naast en tot woede van mijn vader hadden ze oranje armbanden om. Wij stonden als verstijfd voor het raam en toch maakten verschillende van de Tommies het V-teken, zo van: “we overwinnen toch”!
Aan het einde van die week werden er aanplakbiljetten op bomen en lantaarnpalen bevestigd, waarin werd bekend gemaakt dat de gehele Arnhemse bevolking uiterlijk 25 september ’s avonds de stad uit moest zijn. Het zou maar voor drie dagen zijn! Dat het negen maanden zou worden wisten we toen gelukkig nog niet.

                                Het verhaal van mevrouw Antoinette Pey-Pas wordt vervolgd

 

 

Pagina
Menu
INFO
Pagina
Menu
INFO

Excursies

Excursies


Onder begeleiding van Ton Wientjen worden er excursies georganiseerd naar het gebied waar de slag om Arnhem plaatsvond. Dit zijn excuries in groepsverband. Bent u als vriendenclub, serviceclub, hobbyclub, enz. geïnteresseerd in een excursie?

Lees verder »

Ton blogt

Ton blogt 


Soms, als Ton tijd heeft, schrijft hij een anekdote over een gebeurtenis die zich afspeelde in de oorlog. Altijd vanuit de gedachtenwereld van de betrokkene geschreven en dus lang niet altijd politiek correct.
 

Lees verder »

Contact


Ton Wientjen
Vaarwerkhorst 71
7531 HL  ENSCHEDE

Telefoon: +31 53 435 69 49
Mobiel1:   +31 61 258 47 78
Mobiel2:   +31 62 351 10 21

Stuur een berichtje

Pagina
Menu
INFO

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Inloggen